Po pierwsze rowek międzypośladkowy jakoś niebezpiecznie wychyla się zza spodni. Wiem, że teraz sporo dziewcząt takowym… nazwijmy to… chwali się, ale ja stanowczo to tej grupy nie należę. Po drugie – JAK KOMUKOLWIEK MOŻE BYĆ W TAKICH SPODNIACH WYGODNIE!!??!!?? Przecież ja bym chyba szelki musiała nosić, żeby ich co chwilę nie podciągać!!

Na tej pierwszej parze przymiarki się skończyły, bo przyjrzawszy się bliżej pozostałym rozporkom, stwierdziłam, że ich rozmiary są zbliżone. Nasze prababcie przewracają się chyba w grobach – tak dzielnie walczyły o prawo kobiet do noszenia spodni, do swobody, do wygody… a my wbijamy się w BIODRÓWKI!! Już bym chyba turniurę wolała!!

Chwilowy nastrój przekłada się często na postrzeganie całego mojego świata. Poważna kobieta, jaką staram się być, widzi, że ma prawdziwe szczęście: fajny i przystojny mąż, dwa auta, dwa koty, praca, w której regularnie wypłacają pensję, zdrowi rodzice i brat. W chwilach złości ten sielankowy obrazek zmienia się w irytującego i samolubnego męża, dwa koty, które w każdy weekend budzą Cię zbyt wcześnie, pracę tak mało ambitną, że 5 lat studiów można właściwie wrzucić do kosza na śmieci, rodziców, którzy pomimo siły wieku stają się bardzo absorbujący i egoistycznego, leniwego brata. W chwilach rozpaczy natomiast wracam pamięcią do swoich marzeń sprzed 10 lat i widzę jak niewiele z nich się spełniło. Na dodatek te, które się spełniły wymagały i cały czas wymagają wiele pracy. Czasem zbyt wiele!

Ponieważ w chwili gdy piszę te słowa, jestem spokojną, dorosłą kobietą, wiem, że narzekanie w mojej sytuacji byłoby grzechem. Nie wszystko układa się po mojej myśli, ale nie nad wszystkim w życiu możesz mieć kontrolę. Nie zmienię, ani nie przyspieszę niektórych rzeczy. Inne jednak mogę!! A nie zmieniam!!

Do tego właściwie miała sprowadzać się refleksja z dzisiejszego wpisu. Jakość codziennego życia waha się gdzieś między przeciętnością a beznadzieją i niewiele można zrobić, aby wynieść je (życie) na nadzwyczajność. Ale przecież w jakimś stopniu, może niewielkim, ale jednak, możemy kreować swój świat!! A tymczasem dalej tkwimy w stagnacji, narzekając zamiast działać!! JA NARZEKAM ZAMIAST DZIAŁAĆ!! Patrzę w lustro i płaczę zamiast zacząć działać!!

Podjęcie nowej pracy to poważna decyzja i duża zmiana!! Dobre funkcjonowanie małżeństwa to ciężka harówka!! Moje codzienne życie z rodzicami i bratem to ciężka umiejętność „odpuszczenia”, w imię świętego spokoju i życzliwej atmosfery!! Zdecydowanie się na budowę domu to uwikłanie się na dekady, w pętle kredytów hipotecznych!! ILEŻ TO WSZYSTKO WYMAGA PRACY I POŚWIĘCEN!!!! Z tej perspektywy, otwarcie lodówki i sięgnięcie po jogurt, zamiast po kawałek tortu z niedzielnej imprezy wydaje się decyzją najłatwiejszą, najprostszą, najmniej problematyczną i nie wymagającą praktycznie żadnego wysiłku.

No właśnie… wydaje się!!

Byłam w kinie na „Jak się pozbyć cellulitu”. Dawno nie widziałam tak głupiego filmu!! Dawno też nie widziałam filmu o tak udziwnionym i zakręconym scenariuszu! W filmie „upchnięto” wysysanie krwi z kobiet i przerabianie ich na krem, tajne bractwo namawiające do rytualnych mordów, wystawę muzealną prezentującą narzędzia z tortur z całego świata, wysyłanie mięsa (raz zwierzęcego, raz ludzkiego) w powietrze za pomocą balonów meteorologicznych, palenie halucynogennych skórek z bananów, grób małpy, białoruski klasztor i kilka innych kwiatków. Przyprawiono to wszystko kilkoma niezłymi hasełkami rodem z „Lejdis” i był to jedyny znośny element filmu. Podsumowując – nie mogę uwierzyć, że ktoś wykłada pieniądze na kręcenie czegoś takiego!!

Natomiast ja… no cóż… nawet nie zliczę ile razy byłam w tym miejscu co teraz… czyli zaczynałam od nowa. No – może niezupełnie od nowa, ale wracam po odzyskaniu 5 kilogramów. Nie będę się tu nad sobą roztkliwiać, obiecywać, że to ostatni raz, bo niejeden grubasek tak robił i wyszły z tego przysłowiowe „nici”. Po prostu wracam na dobrą drogę. Trochę ruchu i sałatek jeszcze nikomu nie zaszkodziło, nawet jeśli lawinowego spadku z tego nie będzie.

W między czasie, muszą się przyznać, miałam krótki romansik z Dukanem, który skończył się dla mnie katastrofą. Namówić dałam się mamie, która pięknie na Dukanie chudła. I choć jedyną dietą, w jaką kiedykolwiek wierzyłam było MŻ, to zachęcona sukcesami mamy, dałam się skusić na proteinowy hit. Efektem były napady wilczego głodu i kompulsy, które nigdy wcześniej mi się nie zdarzały. Co gorsza – były to kompulsy słodyczowe – chłonęłam je na kilogramy. Cała moja przemiana materii stanęła na głowie i do teraz do siebie nie doszła. Choć całkiem nieźle trzymam dietę w ostatnich tygodniach i dużo się ruszam – waga stoi pomiędzy 75 a 76 kilogramem.

Po wszystkich dietetycznych przebojach, wracam to starego, sprawdzonego przepisu – 5 posiłków dziennie i minimum 4 dawki ruchu w tygodniu. Obecnie ćwiczę głównie na siłowni – trening aerobowy przeplatam z siłowym. Zainteresowałam się też Nordic Walkingiem, który bardzo mi się podoba. Jestem już po pierwszym instruktażu z trenerem, bo okazuje się, że pomaszerować z kijkami może każdy, ale uprawiać prawdziwy Nordic Walking nie jest już tak prosto.

Mam nadzieję przywitać wiosnę z pierwszymi sukcesami na koncie. A potem?? Potem będzie rower, słońce i waga poleci w dół lawinowo!! No taką mam, w każdym bądź razie, nadzieję.

Aha – i jeszcze jedno postanowienie – zadbać o mój blog na Superlinii.

Weekend wcale nie zapowiada się lepiej Dziś: porządki + pranie + fitness + manikir i pedikir. Jutro: maraton fitness (4 h!!) + wyprawa pod Cieszyn podziwiać 9-miesięczny brzuch ciążowy najlepszej przyjaciółki Niedziela: porządki + rower + obiad + może chwila wytchnienia po południu Przydałby się jeszcze jeden dzień ekstra, żeby poweekendować tak porządnie – brzuchem do góry!!!

Ludzie powoli zaczynają wyjeżdżać na wczasy. Teściowie, na przykład, smażą się właśnie pod tureckim słońcem, koledzy z pracy planują wyjazdy, Mama tylko czeka na ostatni w tym roku szkolny dzwonek i czmychnie do lasu z ojcem i przyczepą. Ja kradnę letnie chwile na cudzych działkach oraz tarasach i zastanawiam się co zrobić z własnym urlopem. Czytam o Waszych szalonych pomysłach i kusi mnie do zrealizowania własnego – zwiedzenia zamków nad Loarą na rowerze. Z drugiej strony chciałabym się po prostu wyleżeć na jakimś miękkim leżaku, pod wielkim parasolem, z dzbankiem mrożonej herbaty na stoliku obok!!

A jakie Wy macie plany na wakacje??

Piszę do Was w o niebo lepszym humorze niż ostatnio. Słonko już od kilku dni świeci nam wesoło, buźka i ramiona złapały nawet trochę opalenizny, cały brak snu został odespany, zaległości w sportach odrobione… Krótko mówiąc… uwielbiam długie weekendy!!! Szkoda, że nie są jeszcze dłuższe .

W końcu czuję, że wracam do własnej skóry, a zapasy energii i optymizmu rosną. W długi weekend czytałam ciekawe książki, oglądałam fajne filmy, męczyłam męża , zajadałam się pysznościami, a przyzwoite dawki sportu przeplatałam długimi sesjami na kanapie. Mogę się też pochwalić pięknym manikirem i pedikirem oraz nowymi sandałkami . Na wszystko znalazł się czas… w końcu!!

Tak oto pełna energii i dobrego humorku, dzieląc się tymi zapasami z Wami, oficjalnie rozpoczynam nowy tydzień!!

Dostałam wczoraj od męża wspaniałą, krwistoczerwoną torbę!! Wracając ze swojego treningu kickboxingu postanowił wstąpić do galerii handlowej i zrobić mi prezent!! Urodziny mam za 3 miesiące, imieniny za dwa, rocznica ślubu – w październiku, rocznica naszego poznania była dwa miesiące temu, on sam nie wspomina o żadnych nowych zakupach do swojego roweru (na który wydaje fortunę), a była to pierwsza rzecz o jaką spytałam obejrzawszy swój podarek!! Czyżbym na prawdę dostała PREZENT BEZ OKAZJI??? Zdarzało mu się robić takie rzeczy w pierwszym roku znajomości, ale to było 8 LAT TEMU!! Ale spokojnie… haczyk gdzieś tam jest… pewnie muszę tylko na niego poczekać!! A do tego czasu cieszę się swoim pięknym prezentem!!

1. Nie można oczywiście go nadużywać. Jeżeli restartujemy odchudzanie w każdy poniedziałek – znaczy to, że powinniśmy poważnie przemyśleć naszą strategię lub popracować nad silną wolą.

2. Termin Restartu musi być ściśle określony i raz go wybrawszy – należy się go trzymać. Najlepiej, żeby odbył się tu i teraz.
Wszelkiego rodzaju “Od jutra”, “Od poniedziałku” wprowadzić mogą niepotrzebne zakłócenia, a nawet doprowadzić do odwołania całej operacji. Z drugiej strony poniedziałek to zawsze symboliczny początek i nadaje restartowi specjalnego znaczenia. Ja zaczynam więc od poniedziałku.

3. Plan działania na “Po Restarcie” musi być konkretny. Nie mówimy więc sobie “Od poniedziałku mniej jem”. Mówimy sobie “Od poniedziałku zjadam 1500 kalorii, jem 5 posiłków, nie piję piwa, jem ciemny chleb itd.”.

A więc mój plan:
- 1300 – 1500 kalorii dziennie
- ograniczenie alkoholu
- stanowcze ograniczenie słodyczy (do 100 kalorii dziennie – najlepiej
w deserze poobiednim)
- ruch 4 razy w tygodniu po co najmniej 60 minut
- picie 2 litrów płynów dziennie (woda + herbaty)

No to teraz wracam na dobre dietetyczne tory i dalej lecę w dół!!!
Pilnujcie mnie moi drodzy!! Ja też Was popilnuję jeśli trzeba będzie!

NO WIĘC…
…
3
…
2
…
1
…
RESTART!!

Zaczęłam nową pracę, która wiąże się z dojazdami, wcześniejszym wstawaniem, nowymi porami posiłków i późnymi obiadami. Zaprogramowany przez ostatnie 10 miesięcy organizm zaczął wariować. Do tej pory sam, regularnie co 3 godziny, upominał się o posiłek – delikatne ssanie w brzuszku zwiastowało zbliżającą się porę na przekąskę. Teraz jestem co chwilę głodna, po to żeby po zjedzeniu jabłka czuć się “napchaną”, a za chwilę znowu głodną. Zmęczona wczesnym wstawaniem, wracająca do domu kilka godzin później niż do tej pory – nie mam sił i energii na ćwiczenia. Stres pierwszych dni w pracy też mi nie pomaga, bo ja od zawsze zajadałam stres słodyczami. A do tego od dwóch tygodni cały czas pada – ani na spacer nie można pójść, ani na rower!!

Czynniki zewnętrzne sprzysięgły się przeciwko mojemu odchudzaniu!! Na razie biorę je na przetrzymanie – wszystko musi się przyzwyczaić do nowej sytuacji i uregulować!! Dobrze przynajmniej, że nie tyję!!

Z bardziej pozytywnych spraw. Wczoraj byłam na zakupach ciuchowych i wciąż nie mogę się przyzwyczaić, że w sklepach są moje rozmiary!! Jakie to wspaniałe uczucie kupować rzeczy, które ci się podobają, a nie te największe!!
Kilka razy wzięłam nawet do przymierzalni ubrania za duże – straciłam wyczucie swojego ciała – patrzę na coś i nie czuję czy będzie dobre czy nie. Zabieram do przymierzalni rzeczy w dwóch albo nawet trzech rozmiarach. Ale co tam… najważniejsze, że wchodzę w końcu w to co mają w sklepach!!